دخترم دانا

بهترین من

danajan — Tue, 15 Jul 2008 07:19:18 GMT

نفرین

danajan — Sat, 17 May 2008 05:18:18 GMT

^{نفرین بر جنگ و فقر و مهاجرت}

^{مرگ بر تبعیض و بی عدالتی}

^{ننگ بر نژاد پرستی}

^{من از این شهر و مردمان نژاد پرستش بیزارم.}

^{من ازاین شهر و آن بناهای بلندی که «به سنگ سنگ شان نشان دست منست» و سهمی از آن برای من و مردمم نیست بیزارم.}

^{من از این مردم، از ترحم نگاهشان، از تمسخر نیشخندشان، از کنایه زبانشان بیزارم.}

^{من از این شهر، از زادگاهم، زادگاه خواهرم، برادرم، خواهرانم، برادرانم، دخترم، کودکان امروز و فردای وطنم بیزارم.}

^{من از تمام خاطره های کودکی ام، از رویاهای هرگز به حقیقت نپیوسته نوجوانی ام، بیزارم.}

^{من از دیدن چهره آفتاب سوخته آینده سازان وطنم ـ درگیر غم نان ـ فارغ از رویای درس و دانش بیزارم.}

^{از دیدن تقلای بیهوده و هر روزه مردمم، در میدان های شهر، برای یافتن قوت روزانه شان، بیزارم.}

^{از تمام رنج ها و حقارت هایی که در این شهر، بر مردمم روا می دارند، بیزارم.}

^{از مدرسه طردمان کردند، به دانشگاه راهمان ندادند،}

^{در حوزه به حاشیه کشاندمان}

^{شهامت را از ما گرفتند}

^{کرامت انسانی مان را پایمال کردند}

^{ما را دزد و جانی و خطاکار خواندند}

^{و نام نظافت چی و سرایدار و عمله بر ما نهادند}

^....

^{خداواندا!}

^{مگر ما کدام گناه نابخشودنی را مرتکب شده ایم}

^{که حق داشتن حداقل ها را نداریم}

^{توانای بزرگ!}

^{آیا تو این طور مقدر کرده ای که افغانی، پست ترین و حقیر ترین مردمان باشد؟}

^{یا این یک امتحان الهی است؟}

^{40 سال آوارگی و غربت را چشیده ایم}

^{آیا امتحان بس نیست؟}

^{پدرم، من، و اینک دخترم}

^{دخترم نه! نمی خواهم او همانند من و نسل من تباه شود.}

^{می خواهم او فرصتن زندگی و درست زیستن داشته باشد}

^{می خواهم او حقوق شهروندی داشته باشد}

^{می خواهم کرامت انسانی اش حفظ شود}

^{می خواهم ....}

^{معبودا!}

^{مگر خود نگفته ای که سرنوشت قومی را تغییر نمی دهی مگر آن که خود بخواهند}

^{من و مردمم اینک می خواهیم}

^{تو هم بخواه.}

خورشید

danajan — Sat, 22 Mar 2008 11:35:18 GMT

یا مقلب القلوب و الابصار

یا مدبر اللیل و النهار

یا محول الحول والاحوال

حول حالنا الی احسن الحال

خورشید کوچک من

باز هم بتاب

با هم بهاری دیگر و شروعی دیگر آغاز شده

تو هم بتاب

و هستی را زیباتر از هر بهار دیگری

گلگون کن

danajan — Sun, 03 Feb 2008 10:13:58 GMT

تقدیم به دانای عزیز «آفتاب» سرزمین من!

سال ها پیش در سرزمین «رنگ ها» سرزمینی با کوه های بلند و دره های عمیق دخترکی متولد شد که نام او را «آفتاب» نهادند. در همان روزها حاکم سایه ها ابتدا سرمای سخت جهل را فرستاد تا مردم را به خوابی عمیق فرو برد بعد سوار بر ابرهای سیاه تعصب و توفان عظیم جنگ ، خانه ها را خراب کرد. مردم زیادی را به دست خودشان کشت و بسیاری را مهاجر ساخت. دستور داده بود تا هر دختری که خواندن و نوشتن می داند را از بین ببرند و مکتب ها را نیز آتش زد. در این میان «آفتاب» هم در خانه پنهان شد ولی آنقدر دوست داشت بیاموزد که مادرش را مجبور ساخت در خانه به او بیاموزد. «آفتاب» کتاب ها را یکی یکی می خواند و قصه های مادر را می نوشت.
مردم از ظلم و ستم حاکم سایه ها ناراضی بودند اما جرات این نبود تا کسی فریاد اول را بزند.
روزی از مادرش که تمام آنچه آموخته، از او بود پرسید : «مادر! چگونه می توانم حاکم سایه ها را شکست بدهم؟»
مادرش گفت: « با هر کودکی که خواندن می آموخت حاکم سایه ها مریض و ضعیف می شود. و وقتی هیچ کودک بی سوادی نماند حاکم سایه ها فرار خواهد کرد.»
این بود که یک شب تمام خانه ها نامه ای دریافت کردند که در آن نوشته شده بود: « مرگ بر حاکم سایه ها!» و زیر آن امضا شده بود «آفتاب».
«آفتاب» به کودکان هم سن وسالش خواندن و نوشتن می آموخت و هرچه او بیشتر می آموزاند و کودکان بیشتری باسواد می شدند، حاکم سرزمین آفتاب پیرتر و رنجورتر می شد. تا اینکه یک روز تنبل ترین کودک هم آموخت که « الف ، مد ، ب ، آب»
و آن روز بار دیگر «آفتاب» از پشت کوه های سر به فلک کشیده بیرون آمد و تمام سرزمین رنگ ها را روشن کرد. از آن به بعد نام سرزمین «رنگ ها» به سرزمین «آفتاب» تغییر کرد و تمام دنیا سرزمینی که هیچ کودک آن بیسواد نبود را می شناختند.

به امید آنکه افغانستان همان سرزمین «آفتاب» باشد.

مدیر وبلاگ یک حرف تازه : علی

زمستانه

danajan — Fri, 11 Jan 2008 08:22:18 GMT

در آستانه سه سالگی ات

یک بار دیگر این هزار و نود و پنج روز با هم بودن را مرور می کنم

وقتی چشم گشودی و

برای اولین بار نگاهم کردی

وقتی خندیدی

وقتی ماما صدایم کردی

وقتی راه رفتن آغاز کردی

وقتی طوطی وار شروع به تکرار کردی

وقتی که برایم قصه گفتی

همه دیروز ها و امروزها و فرداها،

قلبم از شوق لرزید

و وجودم سرشار از سپاس شد

سپاس از او به خاطر این همه هوش و زیبایی و تخیل

سپاس به خاطر این همه عشق و جذابیت و اشتیاق

و سپاس از این همه خوشبختی

بزرگ معبودا

آن نوگل خندان که سپردی به منش

می سپارم به تو از چشم حسود چمنش

همیشه او را نگاه دار باش

قصه شب

danajan — Tue, 11 Dec 2007 05:22:18 GMT

^{می خواهم}

^{امشب برایت قصه بگویم}

^{قصه ای شاید تلخ}

^{اما دوست دارم تو هم بدانی}

^{سال ها پیش در سرزمینی نه چندان دور، خوشبختی جریان داشت}

^{فرشته های سعادت بال بر بال هم در آسمانش پرواز می کردند}

^{گل های امید در دشت های وسیعش شکفته بود}

^{کودکانش خندان و خرسند بادبادک بازی می کردند}

^{بت های بودا در دل کوه هایش سر به آسمان برداشته بودند و}

^{در دل این سرزمین سبز، مردان بزرگی زندگی می کردند}

^{روزگاری جلال الدین محمد بلخی، در عصری سنایی غرنویی، زمانی خواجه عبدالله انصاری}

^{و زمانی ....}

^{سال ها گذشت، قرن ها سپری شد، اما ناگهان دیو های بد سرشت و بد سگال به شهر فرشته ها آمدند}

^{و همه آن تمدن بزرگ را ویران کردند}

^{دیو تفرقه و تعصب بر همه جا حاکم شد}

^{دیگر در سرزمین آفتاب، خورشید نمی تابید}

^{ابرهای سیاهی و پلیدی همه جا را فرا گرفته بود}

^{دیگر هیچ کودکی نمی خندید}

^{بادبادک ها با نخ های بریده در آسمان تیره شهر رها شده بود}

^{بودا با آن همه عظمت در مقابل چشمان مردم فرو ریخت و}

^......

^{دیر زمانی گذشت}

^{همه مردم شهر خوشبختی را از یاد بردند}

^{شهر و کاشانه شان را ترک کردند و}

^{رهسپار سرزمین دیگران شدند}

^{و بعضی همه چیزشان را از یاد بردند}

^{حتی زبان و فرهنگ شان را}

^....

^{سرزمین خوشبختی اینک، به ویرانه ای می ماند که}

^{در انتظار طلوع دوباره زردشت از بلخ است}

^{یا در انتظار رسیدن شاهزاده خوبی ها}

^{نمی دانم}

^{اما دوست دارم}

^{تو دخترکم}

^{تو و همه کودکان وطن}

^{احیا گر دوباره آن سرزمین و آن تمدن عظیم باشی}

^{یا لا اقل سهمی در آن داشته باشی}

^{دانای کوچک من}

^{یقین داشته باش}

^{که فردا از آن توست و}

^{هرگز از یاد مبر}

^{که سرزمین ما}

^{پرورش دهنده مردان بزرگی است}

^{که اینک همه به نامشان می بالند}

^{اما افسوس که از این افتخار هیچ سهمی برای}

^{ما نیست.}

پاییز

danajan — Sat, 10 Nov 2007 09:41:18 GMT

پاییز از راه رسیده

برای تو پاییز سوم است

( ببخش از این که تو خطابت می کنم

می دانم که یاد گرفته ای همه را شما خطاب کنی)

دخترکم

امسال پاییز برگ ریز

به سردی همیشه نیست

اما دیر زمانی نخواهد گذشت

که سوز سرما و زوزه بادهای سردش

غوغا خواهد کرد

و من نگرانم

برای کودکی نحیف

در سرزمینی سرد

که نه لباس گرمی برای پوشیدن دارد

و نه وعده غذایی سیر برای خوردن

او با سرما چه کند؟

نیایش

danajan — Thu, 27 Sep 2007 06:52:18 GMT

بخوان دخترم

بخوان بنام آن که آفرید تو را

این معجزه جاودان الهی است در دستان کوچک تو

این کتاب هدایت و نور است در مقابل چشمان پرسشگر تو

این میراث رسول رحمت است جاری در روح تو

بخوان دخترکم

آیه های نور را با تمام وجود بخوان

نسیم رحمت و هدایتش را تا اعماق جان تنفس کن

روحت را سیراب کن

تامل برای چیست ؟

دخترکم

خواندن نمی دانی !

پس

گوش کن دخترم

می شنوی

تمام کائنات می خوانندش

نگاه کن دخترکم

می بینی

همه موجودات ستایش و تعظیمیش می کنند

او آفریدگار قرآن است

که به هرکس که برگزیند

آیه های شور و شعور را هدیه می کند

در قلب و روحش جاری می کند

بکوش دخترم

که از برگزیدگان باشی

از نعمت یافتگان

و نه از گمراهان

جعفر واعظی(آزاد)

باز در اين روشنايي
شبهاي با تو بودن
تصوير مرحمِ زمزمه هاي تو را
با نگاه ِ زخم خورده ام
مي چينم
تا تمام حجم سجادۀ سبزت
به چشمان پژمرده ام
نفوذ كند
و تمام خودم را
لابه لاي سطر سطر ِ
دستان كوچك تو مي بينم
كه به آرامشي عميق
و به ارتفاع بلند دستهاي تو
فكر مي كند
دانا ، برايم بگو !‌
راز خط خط ِ دستهاي
از َبر كرده ي قرآن مجيد را
تا تمام نا باوري ام
به كلام دستهاي تو ايمان بياورد
و برسد به بند بند شدن
توبه هاي شكسته ام
و بافتن اين همه لبخند مهتاب
ميان نوري سپيد
كه تو را
در خود پيچيده است

همین روزها

danajan — Thu, 30 Aug 2007 19:26:18 GMT

^{بانوي كوچك شعر من !
مي خواهم امشب
از آسمان روشن چشمهايت
بهترين ستاره ي شعرم را بچينم
و شرم گونه هاي خيس ام را
با گلهاي صورتي دامن ات
سرخ آب كنم
تا قطره اي از آن بچكد
روي گلبرگ سرخ بوسه هايت
و تو مرا بچشي
و با لبخندي كودكانه
بين فرشته هايي از جنس پاكت
قسمت كني
مي خواهم امشب
تمام خستگي هايم را
ميان شب گيسوان گيج ات
به طلوع برسانم
و چشمهايم را
با حرير بسته به موهايت ببندم
و تك و تنها
با خودم قائم موشك بازي كنم
آنوقت گم شوم
آنقدر گم
تا خودم را
ميان دستهاي مهربانت پيدا كنم
كه به رسم نيايش
كنار مهتاب
مرا به خدا نشان مي دهي
باور كن !‌
براي چيدن اين شعر
هيچ چيز نمي خواهم
فقط با مداد سبزت}

^{مرا رنگ بزن}

سرزمین شادی

danajan — Wed, 25 Jul 2007 05:32:18 GMT

_{این هم شعر زیبایی که دوست عزیزمان آقای جعفر واعظی برای دانا جان سروده اند. ایشان همیشه به دانا جان لطف داشته اند که همین جا از توجه و عنایتشان تشکر می کنم.}

_{با توام!}

_{ملكه ي زيباييها
اشاره مي كني به چه
و به كدام ناكجا ، نگاه
نشسته اي !
مي انديشي ، ملكه ي داناييها
پيشه كن صبر
روزي از آن تو خواهد شد زمين
مثل همان توپي
كه گرفته اي در آغوشت
اميد كه بزرگ شوي
درست مثل مهتاب
و آرزو كني
بازي كني عمري
با فرشته هايي
از جنس كودكي هايت!}