^{می خواهم}

^{امشب برایت قصه بگویم}

^{قصه ای شاید تلخ}

^{اما دوست دارم تو هم بدانی}

^{سال ها پیش در سرزمینی نه چندان دور، خوشبختی جریان داشت}

^{فرشته های سعادت بال بر بال هم در آسمانش پرواز می کردند}

^{گل های امید در دشت های وسیعش شکفته بود}

^{کودکانش خندان و خرسند بادبادک بازی می کردند}

^{بت های بودا در دل کوه هایش سر به آسمان برداشته بودند و}

^{در دل این سرزمین سبز، مردان بزرگی زندگی می کردند}

^{روزگاری جلال الدین محمد بلخی، در عصری سنایی غرنویی، زمانی خواجه عبدالله انصاری}

^{و زمانی ....}

^{سال ها گذشت، قرن ها سپری شد، اما ناگهان دیو های بد سرشت و بد سگال به شهر فرشته ها آمدند}

^{و همه آن تمدن بزرگ را ویران کردند}

^{دیو تفرقه و تعصب بر همه جا حاکم شد}

^{دیگر در سرزمین آفتاب، خورشید نمی تابید}

^{ابرهای سیاهی و پلیدی همه جا را فرا گرفته بود}

^{دیگر هیچ کودکی نمی خندید}

^{بادبادک ها با نخ های بریده در آسمان تیره شهر رها شده بود}

^{بودا با آن همه عظمت در مقابل چشمان مردم فرو ریخت و}

^......

^{دیر زمانی گذشت}

^{همه مردم شهر خوشبختی را از یاد بردند}

^{شهر و کاشانه شان را ترک کردند و}

^{رهسپار سرزمین دیگران شدند}

^{و بعضی همه چیزشان را از یاد بردند}

^{حتی زبان و فرهنگ شان را}

^....

^{سرزمین خوشبختی اینک، به ویرانه ای می ماند که}

^{در انتظار طلوع دوباره زردشت از بلخ است}

^{یا در انتظار رسیدن شاهزاده خوبی ها}

^{نمی دانم}

^{اما دوست دارم}

^{تو دخترکم}

^{تو و همه کودکان وطن}

 ^{احیا گر دوباره آن سرزمین و آن تمدن عظیم باشی}

^{یا لا اقل سهمی در آن داشته باشی}

^{هرگز از یاد مبر}

^{که سرزمین ما}

^{پرورش دهنده مردان بزرگی است}

^{که اینک همه به نامشان می بالند}

 ^{اما افسوس که از این افتخار  هیچ سهمی برای}

^{ما  نیست.}

ادامه مطلب
سه شنبه بیستم آذر 1386 | لينک ثابت | مهتاب |